Thailand ‘09

Geschreven door Shirley op 07-05-09
Mijn reisverhaal van Thailand:

Ik werk nu al enkele maanden voor SCAD Bangkok en wilde graag met eigen ogen zien hoe men daar voor de dieren werkt. Samen met mijn vriend, die zelf van Thaise afkomst is, heb ik een rondreis door dat land gemaakt. Hier is mijn reisverslag.

Ik vind het erg moeilijk om dit te schrijven en eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen maar ik zal maar gewoon beginnen bij het begin.

SCAD
Het was zaterdag 21 maart en ik was net die ochtend aangekomen op Bangkok Airport. Ondanks het grote tijdverschil wilde ik niet gaan slapen, want ik wilde zo snel mogelijk het SCAD Centre in het echt zien. Mijn vriendje zag het al helemaal voor zich dat we daar de hele dag zouden zitten met 42 graden…. Ik had een grote tas bij me met 15 kilo aan riemen, halsbanden en heel veel anti vlooien pipetjes, speelgoed en eetbakken. Toen ik hem openmaakte pakte ik meteen een roze riem eruit. Die had ik namelijk speciaal uitgezocht voor…. Flame, mijn favoriete hondje bij SCAD. De medewerkers waren erg blij met alles en de vlooienproducten gingen meteen de medicijnkast in voor de koelte. De halsbanden werden in het winkeltje gelegd en ook de voerbakken. Ze zouden dit later uit gaan zoeken en kijken wat ze gingen gebruiken en wat ze gingen verkopen. De speeltjes heb ik meteen aan de dieren gegeven, dat wilde ik hen niet onthouden.

Mark, een van de vrijwilligers, heeft me een rondleiding gegeven en ook laten zien waar bijvoorbeeld de honden en katten worden gecastreerd met het catch, neuter, return project. De uitslaapruimtes zaten vol dieren en toen ik er doorheen liep, schrok ik opeens heel erg. Er lag een hond die net wakker werd uit zijn slaap, hij zag erg lief uit en ik keek hem aan. Opeens veranderden zijn ogen van uitdrukking en plotseling begon hij heel erg tegen mij tekeer te gaan. Dit zijn dus de honden die zo verwilderd zijn door het straatleven, dat ze niet in aanmerking kunnen komen voor adoptie. Ze leven al zo lang op straat dat ze niet in een huis kunnen leven. In principe erg sneu, maar aan de andere kant zijn ze dit wel gewend. Nu ze gecastreerd zijn, kunnen ze ook geen ongewenste puppies meer op straat zetten. En daar gaat het vooral om.
Natuurlijk zitten er ook honden tussen die erg sociaal zijn. SCAD kan dan besluiten, om deze op te nemen, te socialiseren en gereed te maken voor adoptie. Nadat in een buurt, vrijwel alle honden en katten gecastreerd zijn, geven SCAD vrijwilligers de dieren in die buurt regelmatig te eten. Dit wordt echter niet gedaan in de buurten waar de dieren nog niet gecastreerd zijn omdat dit het probleem alleen maar erger maakt. Want hierdoor kunnen katten en honden namelijk grotere nestjes krijgen en breidt de populatie van deze dieren zich nog meer uit.

Ik heb een deel van het educatie programma gezien waarin kinderen leren hoe ze met honden om moeten gaan. De kinderen moeten eerst de ’klusjes’ doen zoals de ruimtes van de honden schoonmaken, de honden uitlaten, wassen en borstelen. Hierna mogen ze spelen met de hond. Dit is de manier om kinderen verantwoordelijkheidsgevoel aan te leren en laat dan ook veel goede resultaten zien. Ook is het goed voor de honden want die leren op deze manier ook met kinderen om te gaan. Tevens is er een hondentrainer die elke zaterdag vrijwillig bij SCAD komt en een training geeft aan iedereen die maar wil komen met een hond.

Ook de kattenruimte zag er erg mooi uit! De katten hebben een binnenruimte met van daaruit een soort gang naar buiten, die zo naar het buitenverblijf leidt.
Bij de hondenruimtes zijn er aparte gedeeltes. Een voor de oudere honden die wat rust nodig hebben, een voor de volwassen dieren, een voor de pubers en een voor de pups. De pups staan redelijk bij de ingang omdat Thaise mensen toch het meeste voor pups willen gaan en je op deze manier de stichting goed kan promoten. De honden worden om de zoveel tijd verwisseld van ruimtes zodat ze allemaal met elkaar om kunnen gaan en er geen roedelgevechten ontstaan. Ook wordt er getraind door met de honden langs de kattenruimtes te lopen en sommige honden komen er zelfs naar binnen. Op die manier worden de dieren voorbereid op allerlei situaties.

We moesten helaas weer weg en we hebben afgesproken dat ik de laatste dag van mijn vakantie nog terug zou komen. De volgende dag kwam ik erachter dat ik mijn digitale camera bij SCAD had laten liggen dus ‘helaas’ moesten we nog terug naar SCAD en kon ik nog even met Flame knuffelen.

Ayutaya:
Vanuit Bangkok gingen we een dagje naar Ayutaya om wat tempels te bezoeken. Onderweg kwam ik al een van die beruchte vrachtwagens tegen… allemaal kooien op elkaar gestapeld met ene stuk of 10 puppies per kooi… we weten allemaal waar dat eindigt. Helaas had ik mijn camera niet bij me anders had ik het even vast kunnen leggen. Heel frustrerend, maar je kunt er gewoon niks aan doen.

Het is bekend dat er in Thaise tempels veel honden en katten leven. Dit heb ik ook gezien. Zowel de wat mindere tempels, maar gelukkig bezocht ik ook een goede. Hier was een monnik die een heel deel van de tempel speciaal voor de honden had. Er stonden 2 donatie bussen waar op stond: “Please donate for food and medicine for the dogs, we have 80”. Ik heb toen even via mijn vriend met de monnik gepraat (hij sprak alleen Thais) en hij vertelde dat er nu al 100 honden waren. De meeste honden zagen er wel goed uit maar er zaten ook wat erge gevallen met schurft tussen. Ik vroeg waarom hij dit niet verzorgde en het antwoord was dat de hond al erg oud was en hij hem op een natuurlijke manier wilde laten leven….Tegen een monnik kan je gewoon niet zeggen dat hij het anders moet doen, dit is namelijk respectloos. Toen heb ik maar gezegd dat ik het heel goed vind wat hij allemaal voor de dieren doet… Er wordt in ieder geval voor hen gezorgd, ze krijgen eten, worden ontvlooid en ontwormd en krijgen liefde. Wie ben ik dan om er nog iets over te zeggen. Ik heb 2000 baht gedoneerd, dit is ongeveer 45-50 euro, de monnik was er erg blij mee en vertelde me dat het verzorgen van al deze dieren, ongeveer 100 euro per maand kost. Ik zit er zelfs aan te denken om in samenwerking met SCAD, maandelijks geld te gaan doneren aan deze tempel om hierdoor ook andere tempels te stimuleren om goed voor de dieren te zorgen.



Het grootste probleem is eigenlijk dat mensen in Thailand het niet als ‘gewoon’ zien om je dier te castreren of steriliseren. Hierdoor blijft het straathonden- en katten-probleem bestaan maar SCAD probeert hier gelukkig iets aan te doen. Nu alleen nog maar in Bangkok maar hopelijk met financiële hulp, straks door heel Thailand!!

Pattaya, Kachanaburi, Hua Hin, Ko Tau en Ko Phanang:
Hierna hebben we korte reisjes gemaakt naar nog een paar andere plekken. Ook daar heb ik weer een hoop gezien, vooral op de strandplaatsen was het helaas erg gesteld met de honden. Veel hoogzwangere honden maar ook honden die net bevallen waren en eigenlijk helemaal niet genoeg te eten hadden om hun pups melk te kunnen geven. Ook erg veel katten met kapotte staarten, geen of weinig vacht en ontstoken ogen… Je ziet dit helaas erg veel daar op straat!

In Hun Hin ben ik bij een niet-toeristische strandplek geweest en daar liepen 3 moederhonden met 8 pups bij elkaar en wat reutjes. Ik kon herkennen dat er 6 van 1 moederhond waren en van de andere allebei 1… Degene die daar werkt vertelde me dat de rest al dood was gegaan. Toen ik vroeg van wie de honden waren kreeg ik als antwoord: “Van niemand, die zijn hier gedumpt toen ze bijna gingen bevallen en toen waren er opeens veel puppies. Twee zijn er meegenomen door een vrouw met een kind, toen waren ze net een week. Ik weet niet hoe oud ze nu zijn.”

De pups dronken alle 8 bij 1 moeder, de andere 2 moederhonden hadden zulke volle tepels dat ze bijna uit elkaar leken te springen. De moeder die alle pups te drinken gaf, viel bijna om doordat ze gewoon geen genoeg energie meer had voor zichzelf. Ik heb toen wat vlees gekocht bij de eigenaar en dit aan de moederhond gegeven.

Toen het op een gegeven moment hard ging regenen gingen de pups onder het afdak, trappetje op en bij de tafels zitten. Er kwamen mensen van de etenskraampjes met bezems naar ze toe en sloegen ze van de trap af, zo de modder in alsof het sjoelstenen waren… Ik ben toen heel kwaad geworden en ben weggelopen. Je kunt er helaas gewoon niks aan doen zat ik daar in de regen met de pups op mijn schoot… moederhonden stonden om me heen en toen moest ik weg…. want het ging daar sluiten… ik kon ze niet meenemen want waar moet ik ze laten? Ze mogen niet in de bus, niet in het hotel…. Ik werd heel verdrietig…

Deze beelden hebben me heel diep geraakt…ik heb Mark van SCAD opgebeld en een paar contactpersonen van hem gekregen die daar in de buurt wonen, ze opgebeld en gevraagd of ze konden helpen. Ze zouden kijken wat ze konden doen… meer kon ik ook niet doen maar jeetje wat voel je je dan machteloos!!

Ook op de eilanden was het alles behalve een paradijs voor de honden. We zaten daar in een soort bungalowtje en ik heb 2 nachten achter elkaar, een hond mee naar binnen gesmokkeld om die te wassen en te ontvlooien. Op een gegeven moment kwam ik een jongen tegen die een strandterrasje had, waar ongeveer 6 honden rondliepen.
Ik vroeg hem of die van hem waren, hij vertelde me dat ze van niemand waren en dat hij ze gewoon verzorgde. Ze zijn op een dag aan komen lopen en vanaf die dag loopt hij met ze langs het strand, speelt met ze met tennisballetjes en geeft ze eten en medische verzorging, ik zag dat een van de honden iets aan z’n oogje had. Toen ik vroeg of hij al een DA had gebeld zei hij dat hij daarvoor op dat moment geen geld had. Ik heb hem toen gezegd de DA te bellen en te laten komen en hem verteld dat ik het wel zou betalen. Hij kreeg oogdruppels en een paar goede tips van de DA. Totaalprijs: 3euro… Hij was me zeer dankbaar en ik kreeg een drankje.

Kalasin en Ubon:
Vervolgens gingen we naar de familie van mijn vriend in Kalasin en daar werd mij bevestigd dat in de omliggende steden: Sakhon Nakhon en Nakhon Phanom hondenvlees verkocht en gegeten wordt. Ze wilden het me laten zien, maar ik had al genoeg dierenleed gezien in mijn vakantie en geloof ze op hun woord…

Terug bij SCAD en Bangkok:
Tenslotte gingen we weer terug naar Bangkok. Hebben afscheid genomen bij SCAD en nog wat fotootjes gemaakt en mijn lieve Flame gedag gezegd. Na het casatratieproject wat SCAD had gehouden, zijn er een paar sociale katten bij SCAD gebleven voor adoptie en 1 er van is naar mij vernoemd

Op het vliegveld stond Annelize al klaar met de adoptiekatten Faith en Diana. De opvangmoeder Abby was er ook bij. Het werd een emotioneel afscheid, maar ik heb haar verzekerd dat alles goed zou komen met hen en dat ik daar persoonlijk voor zou gaan zorgen!

NL:
Toen we aankwamen op Schiphol duurde het nog even voordat Faith en Diana er uit kwamen. Maar toen ze er eenmaal waren ging alles snel en konden we eigenlijk direct doorlopen. Daar stonden dan mijn ouders, broertje en m’n hondjes die ik zóóó gemist had! Ook de nieuwe familie van Faith en van Diana stonden er en nadat het papierwerk afgehandeld was, is iedereen naar huis gegaan. Na twee dagen heb ik gebeld met de nieuwe baasjes van Faith en Diana (zij heet nu Dide). Alles ging gelukkig goed !

Deze twee lieve diertjes hebben nu een gelukkig leven en hun toekomst ziet er zonnig uit. Helaas heb ik met eigen ogen in Thailand gezien, dat dit een hoge uitzondering is. De meeste dieren leiden daar een hard bestaan en ondervinden helaas maar weinig respect.

Ik weet nu waarom het werk van SCAD Bangkok zo belangrijk is! Deze reis heeft mij dan ook nog meer stimulans gegeven om te proberen hen hier in Nederland nog meer te promoten en te ondersteunen. De dieren daar zijn het waard. Ik ga aan de slag!

Doe je mee?? Dan doen we het samen!

Shirley Hartman